Van de week belde mijn broer op, met een verhaal over zijn bank. En dat verhaal wil ik u niet onthouden, want ik vond het eigenlijk wel grappig. En hij zeker!

Genua

Nou woont mijn broer in Italië, in Genua om precies te zijn. En hij maakt me regelmatig jaloers met mooie foto’s, en dan met name met plaatjes die laten zien dat ‘ie in het voorjaar al met z’n gezin uit eten is, aan het strand, met een lekker pizzaatje op z’n bord.

Huizenruil

Maar goed, het verhaal van mijn broer dus. Genua is een gewilde plek voor toeristen. Daarom doet hij al een tijdje aan ‘huizenruil’. Met Nederlanders, zodat die kunnen genieten van een leuk appartement in de stad, met een schitterend dakterras, terwijl hij familie en vrienden in Nederland kan bezoeken vanuit een ‘geruild’’ huis. Maar af en toe ruilt hij ook met andere Italianen.

Zomer

Deze zomer was dat dus het geval. Zijn Italiaanse vrouw wilde familie bezoeken in het uiterste zuiden van Italië, in Lecce, en dat is een reis van 1056 kilometer vanaf Genua. En dus vonden ze het een goed idee om met mensen uit Lecce te ruilen voor een aantal weken. Zo gezegd, zo gedaan, en dus hebben ze een prima tijd gehad in het zuiden. Op een paar dagen na.

Paniek

Want vlak voordat ze terug zouden gaan, kregen ze een paniekerig telefoontje van de Italiaanse ‘huurders’ van hun eigen huis. De jongste zoon had eerst heel veel chocola zitten eten op de bank, en vervolgens was die chocola er ook weer uitgekomen. Resultaat; een vies interieur volgens de huurders. Om alles goed te kunnen regelen, bleef de familie uit Lecce nog even in Genua, zodat de twee families elkaar konden ontmoeten en wat zaken regelen.

Huh?

Toen mijn broer en schoonzus thuis kwamen en hoorden dat het alleen om de bank ging, moesten ze lachen. En toen ze naar de bank liepen en met een simpele beweging de bovenkant eraf haalden, vielen de huurders van hun stoel. Ze wisten niet wat een bankhoes was. Ze hadden zich zo geschaamd, dat ze de mooie bank, met een afdruk van een schilderij van Vermeer, zo verpest hadden. Totdat de bankhoes eraf ging en in de wasmachine verdween.

Ik zei het al, mijn broer moest lachen, en ik eigenlijk ook wel. Waar een bankhoes al niet goed voor is.

De oma van mijn vrouw leeft nog, al is die oma wel op leeftijd. Maar hoe oud ze ook is, het is echt een topmensje. En nog erg actief, ze rijdt zelfs nog auto. En dat voor iemand van 93. Niet slecht toch? Maar gehaaid dat ze is!

SLIM

Grootoma, zoals ze door onze kinderen wordt genoemd, is een slimme dame. Ze mag dan niet gestudeerd hebben, ze is behoorlijk bij. Of het nou over politiek, sport of het weer gaat, ze volgt alles. Ze leest 2 verschillende kranten, zit op internet, heeft een smartphone; je weet niet wat je meemaakt. En ze maakt schaamteloos gebruik van het feit dat iedereen haar zo’n lief oud vrouwtje vindt. Zoals van de week.

Kleed

Grootoma was namelijk het kleed in haar voorkamer behoorlijk zat. Het lag er al een jaar of 60, maar was eigenlijk volledig versleten. En grootoma kan dan behoorlijk nostalgisch zijn, ze neemt ook net zo makkelijk afscheid van een kleed dat er al een eeuwigheid ligt. En dus ging oma in haar autootje naar de woonwinkel. Alleen dat is al een spektakel, kan ik zeggen. Ze komt dan aantuffen in een Toyota Aygo van een jaar of 4, wat natuurlijk niet zo heel bijzonder is. Maar als er dan zo’n klein, oud vrouwtje, met spierwit haar uitstapt, ja, dan kijkt iedereen wel even. Zo ook bij de woonwinkel.

Hulp

Een mooi kleed had ze zo gevonden. En eerlijk is eerlijk, het ligt nu in haar kamer en het past precies bij de gordijnen en de kussens. Daarbij wel. Maar daar kom ik zo op terug. Want grootoma krijgt het natuurlijk voor elkaar dat de jongemannen van de woonwinkel het loodzware kleed naar haar auto brengen, die logischerwijs veel te klein is. En dus biedt 1 van de jongemannen aan dat kleed dan maar even met zijn auto te brengen, achter grootoma aan. En zo bespaart grootoma de bezorgkosten, uitgekookt als ze is.

De bank

Maar nu terug naar thuis. Want het kleed mag dan mooi staan bij de gordijnen en de kussens, het is geen gezicht in combinatie met de bank. En dus werd ik ook voor grootoma’s karretje gespannen. “Ach lieve jongen, jij weet toch zo veel van bankhoezen? Kun jij niet helpen?”.

Eindresultaat? Een mooi nieuw kleed, in combinatie met een prachtige nieuwe bankhoes. Grootoma regelt het wel!

We zijn weer terug in Nederland, de vakantie in Italië ligt achter ons. En alhoewel we met weemoed terugdenken aan cappuccino’s op Italiaanse terrasjes (nooit na elven ’s morgens!), en Pasta Genovese in Genua, heeft terug zijn ook wel weer z’n voordelen.

Amsterdam

Want ’s morgen vroeg door Amsterdam wandelen heeft ook wel wat hoor. De stad is om een uur of 9 nog niet echt ontwaakt, de winkels zijn nog dicht en de toeristen zitten nog aan het ontbijt in hun hotel. Of AirBnB. Een perfect moment om te genieten van een wandeling door de stad. En dat hebben we dus afgelopen weekend gedaan.

Grachten

Aangezien het nog niet druk is, zo vroeg in de morgen, en de winkels niet bevoorraad worden op zondag, kun je op dat soort momenten heerlijk door de stad, over de grachten lopen. Een tip; begin eens helemaal aan het einde, bij het Wertheimpark, en loop via de Nieuwe Keizersgracht dan de hele Keizersgracht af. En kijk vooral ook naar boven. Want als je goed oplet, zie je allerlei bijzonders. Gevelstenen, dakterrassen, hangende erkers. En denk er dan maar aan: ‘de reis is mooier dan het einddoel!’

Vandaag

Wij hebben er in ieder geval een flinke wandeling van gemaakt. Eerst de hele Herengracht af, toen aan het einde het hoekje om en de hele Keizersgracht bekeken. En dan weer draaien voor de Prinsengracht. Al met al een mooie en stevige wandeling, met natuurlijk een heerlijk terrasbezoek erbij. Maar dat was nog niet alles, want we liepen aan het einde tegen een prachtig interieurwinkeltje aan. En u zult begrijpen dat zo’n winkeltje onze bijzondere interesse heeft.

Nieuwe kussens

En we zijn niet voor niets naar binnen gegaan. Want we vonden prachtige goudbruine hoesjes voor de kussentjes op onze bank. We waren al tijden op zoek naar nieuwe, en nu liepen we er zo maar per ongeluk tegenaan. Ze zien er heel sjiek uit, en zijn heerlijk zacht, echt een verrijking voor onze woonkamer. Maar ja, er is wel een probleempje. Want dat goudbruin staat natuurlijk voor geen meter bij onze oranje bankhoes.
Maar ach, alle sport is wel zo’n beetje voorbij, dus wordt het toch wel zo’n beetje tijd om die oranje bankhoes te vervangen voor een nieuwe bankhoes.

Waar een wandeling al niet toe kan leiden.

Zo zeg, dat gaat lekker daar in Tokio! Na een aarzelend begin, waarbij er van alles misging met de Nederlandse sporters (verdwenen planken, slechte communicatie, corona), zijn ze nu druk bezig om er een groot feest van te maken. En nu de vraag; doet u dat ook, op uw oranje bankhoes?

Magie

Wel vreemd hoor, dat we nu met z’n allen kijken naar baanwielrennen, handboogschieten en synchroon zwemmen. Normaal gesproken nou niet de sporten waar Studio Sport op zondagavond mee opent. Maar nu zitten we massaal voor de televisie, (op onze oranje bankhoes mag ik hopen!), en kijken we naar sporten waar we vaak de regels niet eens van kennen. Dat is dan toch de magie van de Olympische Spelen, toch?

Lege stoeltjes

Het is wel jammer dat het voornamelijk bij de televisiekijkers, (op onze oranje bankhoes mag ik hopen!), moet blijven. Want de stoelen in de stadions, de arena’s, langs de velden en in de sporthallen blijven helaas leeg, en we weten allemaal wel waarom; corona. En helemaal verdrietig wordt het, als zo’n sporter naar huis moet door een coronabesmetting. Daar heb je dan 5 jaar voor getraind. Verschrikkelijk.

Volle stoeltjes

Maar ook die medaille heeft een keerzijde, (ja, de woordspeling was opzettelijk), want doordat er in Tokio niet al te veel te doen is voor de sporters die klaar zijn, komen ze snel naar huis. Want waarom zou je rondhangen in het Olympisch dorp als je nergens heen kan en mag? Je mag niet eens bij je landgenoten gaan kijken, die druk bezig zijn met andere sporten dan die van jou. Maar zoals gezegd, dat heeft ook een positieve kant. Het levert namelijk volle stoeltjes op aan de talkshow tafels, waardoor we veel sneller dan vroeger het verhaal van de sporters uit eerste hand kunnen vernemen. Hartstikke leuk!

Nog niet klaar

En op het moment dat ik dit schrijf, zijn ‘we’ nog lang niet klaar. We hebben al een record aantal medailles op 1 dag gehaald (meer dan Amsterdam 1928) en meer medailles dan op 1 Olympische Spelen (Sydney 2000), maar er komt nog meer aan! We zijn nog niet klaar!

Ga er dus maar lekker voor zitten, en geniet van het Oranje succes. Op onze oranje bankhoes mag ik hopen! Of hebt u al een gouden?

Eindelijk, de Olympische Spelen van Tokio 2020 zijn begonnen. Weliswaar een jaartje te laat, maar dat gold ook voor het EK Voetbal. Waarom het alsnog door moet gaan, ondanks Corona? Tja, dat vraagt iedereen zich eigenlijk af. Misschien aardig om daar eens naar te kijken.

1896

Eerst wat historie. De moderne Olympische Spelen werden voor het eerst gehouden in 1896, in Athene. Dat was dan weer naar voorbeeld van de oude Olympische Spelen, die in de oudheid in Griekenland werden gehouden. Vanaf 1924 werden er twee verschillende soorten Spelen gehouden, de Zomerspelen en de Winterspelen. Tot aan 1992 werden die in hetzelfde jaar gehouden, vanaf 1994 werd dat om en om, met steeds 2 jaar tussen de Winter- en Zomerspelen.

IOC

Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) is verantwoordelijk voor het uitkiezen van de gaststad. Steeds wordt tijdens een IOC-bijeenkomst jaren van tevoren de locatie / organisator gekozen uit enkele kandidaten, met andere woorden: in het jaar na de Spelen wordt de organisator voor de editie na de eerstvolgende editie van de Spelen gekozen. Maar sinds een tijdje is er daarbij wat vreemds aan de hand.

Montreal

Even terug naar 1976, de Olympische Zomerspelen van Montreal. Montreal maakte zo verschrikkelijk veel verlies, dat de stad bijna bankroet ging. En dus koos bij de volgende Spelen in het ‘vrije Westen’ (1980 was Sovjet-Moskou aan de beurt) de organisatie eieren voor z’n geld. Alles werd gesponsord, wat daarvoor eigenlijk ‘not done’ was. Door alle commerciële activiteiten, werden het ook wel de ‘hamburgerspelen’ genoemd, vooral omdat McDonalds een grote sponsor was.

Winst / verlies

Maar ja, het IOC is ook niet gek. En dus zijn zij degene die het geld binnenharken, terwijl de steden moeten betalen. En dat lukt dus niet meer. Met name de Zomerspelen kosten gewoon te veel geld. En dus zijn er nu geen competities meer tussen steden, die tegen elkaar opbieden. De volgende spelen zijn toegewezen aan de steden die overbleven nadat de andere kandidaten afhaakten, en voor die die van 2032 was zelfs maar 1 kandidaat.

Conclusie? Geld is de reden dat Tokio 2020 nu doorgaat, niks anders. De investeringen moeten terugverdiend worden. En dat dan ook nog eens zonder toeschouwers op de tribunes.

Nou ja, thuis genieten van de sport kan ook. Maar dan wel met die oranje bankhoes die u nog had liggen van het EK, medaille kanshebbers genoeg voor Nederland!

Wat is het heerlijk om weer eens in Italië te zijn. Niet alleen vanwege het weer, of om onze familie weer eens te zien, maar ook vanwege de inspiratie die je hier opdoet ten aanzien van stoelen, banken, tafels, sofa’s. Kortom, ideeën over meubelen.

Kennersoog

Want zo werkt het toch, je kijkt met een vakmansoog naar wat er hier gebeurt rond stoelen en banken en zo. Dat heeft u toch ook? Een kapper kijkt met een andere blik naar iemands haar dan u en ik. Tenzij u zelf kapper bent natuurlijk. Of als je kok bent, dan zal je ook benieuwd kijken naar wat ze in een restaurant voor je neus zetten neem ik zo maar aan. En dat geldt voor mij dus voor alles met banken en stoelen. Ik zal u een paar voorbeelden gegeven

Bankjes buiten

Wat valt me hier dan zoal op? Nou, in ieder geval dat er hier veel meer ‘buiten’ geleefd wordt. In de kleinste dorpjes loopt iedereen rond, om elkaar te ontmoeten en bij te praten. En daar is gelijk mijn eerste voorbeeld; de bankjes buiten. Je ziet ze hier veel meer dan bij ons. En wat zie je dan? Dat het ontmoetingsplekken zijn voor ‘de oudjes’. Prachtig om te zien, al die bankjes met 3 of 4 van die oude (meestal) vrouwtjes erop.

Restaurants

Of neem de restaurants. Heerlijk buiten eten is hier de norm, en dan lekker lang op je stoeltje blijven zitten nakeuvelen, met komende en gaande vrienden en familie. En ook hier zijn het vaak de ouderen die het centrum van de activiteiten vormen. Zij zitten met een paar bij elkaar, en daarom heen gebeurt van alles. Zeer vermakelijk om mee te maken.

De ‘copridivano’

En na zo’n fijne dag meegemaakt te hebben, kwamen we bij ons appartement om in te checken, en werden we ontvangen door een vriendelijke Italiaanse gastheer. Hij liet ons de kamers zien, en tot mijn grote verrassing stond daar een bank met een bankhoes. Een ‘copridivano’. Toen ik hem er naar vroeg, vertelde hij dat hij dol op bankhoezen is. Makkelijk schoon te maken, en zo kan hij ook steeds de kamer een ander uiterlijk geven. En vooral bij de verhuur is het ideaal!

Blijken we toch niet zo veel te verschillen, die Italiaan en ik. Allebei dol op een goede bankhoes!

Laatst werd ik gebeld door mijn zwager. Hij woont samen met z’n gezin in hetzelfde dorp als wij. En helaas voor hem is onze zoon niet zijn enige neef. Waarom? Nou, dat zal ik u vertellen.

Mijn zwager’s zwager

De broer van mijn zwager’s echtgenote is nogal laat getrouwd en heeft dus ook laat kinderen gekregen. Maar toen zijn vrouw zwanger was, hadden ze alles al snel op orde. Maar ja, je kunt van alles plannen, behalve met kinderen. Want de echo bleek een kleine verrassing in petto te hebben. Het werden er twee, twee kleintjes.

Welkom

Ze waren meer dan welkom hoor, die twee mannetjes. Want dat waren het geworden, 2 jongetjes. Laten we ze hier voor het gemak even Jut en Jul noemen. De jongens groeiden volledig samen op; waar Jut was, daar was Jul. En zag je Jul, dan wist je dat Jut niet ver weg kon zijn. En naarmate ze iets ouder werden, waren ze bij sommigen wat minder welkom. Want wat waren die een hand vol zeg, die twee.

Controle

Je moest ze eigenlijk altijd in de gaten houden. Papa kreeg een keer een nieuwe auto. Jut en Jul vonden het prachtig en hielpen graag bij het wassen van de bolide. Met 2 grote schuursponsen. Of neem hun tekentalent. Maar om te tekenen moet je wel potloden hebben. Jut en Jul niet. Want de inhoud van Jut’s luier gaf een mooie bruine kleur op de muren, vonden beide Picasso’s in de dop.

Mijn zwager

Terug naar mijn zwager die opbelde. Had ik al gezegd dat er enige paniek in zijn stem doorklonk? Jut en Jul kwamen namelijk logeren. En nu was mijn zwager dus doodsbang voor zijn nieuwe bank, en wilde hij een bankhoes lenen. Wat Jut en Jul er ook mee zouden doen, ik zou ‘m schoon terugkrijgen. Of anders een nieuwe mogen uitzoeken.
Geen probleem natuurlijk, dus de bankhoes werd uitgeleend. Dat was gisteren. Vandaag belde hij op dat de bankhoes prima had gewerkt. Er was wel wat op gemorst, maar kreeg hij er wel uit. Helaas voor hem echter was ‘ie vergeten te vragen of ik ook een hoes voor z’n grote Chesterfield stoel heb. Die was hij vergeten. Jut en Jul niet.

Nou ja, de Chesterfield was al bruin. Dat is ‘ie nog steeds, al zijn er nu wat andere kleuren bruin op aangebracht.

U heeft op deze plek al een aantal keren kunnen lezen over voetbal, en hoe een mooie bankhoes je voorkeur voor een team kan ‘kleuren’. Ik had het al over oranje (voor Nederland), rood (België) en blauw (Italië). Maar ik vergat geel.

De Tour

We kregen een berichtje van Roel uit Apeldoorn. Hij leest de stukjes op deze site met veel plezier, houdt ook erg van voetbal, maar mist toch een belangrijke kleur bij al die bankhoezen: geel. En waarom geel? Nou, vanwege de Tour de France. En hij heeft gelijk. Want de Tour is natuurlijk ook een spektakel dat onze aandacht verdient, en geel is eigenlijk ook best wel een prima kleur voor een bankhoes, toch? En dat geel, dat is natuurlijk vanwege de kleur van de trui die de leider in het klassement mag dragen, de gele trui, maar dat wist u natuurlijk al lang.

L’Auto

Maar weet u ook dat de kleur geel niet zo maar is gekozen? Dat er een gedachte achter zit? Die kleur werd namelijk gekozen als referentie naar het gele papier waarop de organiserende krant, L’Auto, gedrukt werd. Ja, L’Auto, en niet L’Equipe, de sportkrant die de Tour tegenwoordig ‘organiseert’. Het begon allemaal namelijk als reclame voor een autoblad. De gele trui werd trouwens ingevoerd in 1919 en werd als eerste gedragen door de Fransman Eugène Christophe.

Kilometervreters

Na Christophe werd die gele trui nog door vele wielergrootheden gedragen. En door sommigen ook vaak. Wat dacht u van Bernard Hinault, Jacques Anquetil, Eddy Merckx en Miguel Indurain? De heren wonnen allemaal 5x de Tour. Wat dus betekent dat ieder van hen alleen al in die 5 gewonnen rondes bij elkaar zo’n 17.500 kilometer hebben moeten fietsen, om zo’n geel truitje mee naar huis te mogen nemen. Kan me zo maar voorstellen dat deze heren zeker wel een gele bankhoes hebben.

Twee keer

Door de jaren heen zijn er dus veel winnaars geweest, maar helaas maar weinig Nederlanders. Slechts twee keer werd een Nederlander als de beste dat jaar gehuldigd. De eerste keer was in 1968, toen Jan Janssen op de laatste dag de gele trui pakte. En de tweede keer was Joop Zoetemelk, die als bijnaam ‘de eeuwige tweede’ had, vanwege 6 tweede plaatsen in de Tour. Dat jaar won ‘ie echter gewoon.

Maar ja, Jan Janssen was wel eerder. Win je de Tour, ben je toch nog tweede …

Spreekt u Italiaans? Zo ja, dan weet u wat er staat, hierboven. Zo niet, dan leg ik het even uit. ‘Andiamo in Italia’ betekent ‘we gaan naar Italië’! En eigenlijk zou je om het juist te zeggen ‘Andremo in Italia’ moeten zeggen, want waar wij ‘we gaan’ zeggen, gebruiken de Italianen een andere vorm, namelijk de toekomende tijd. ‘We zullen gaan’ dus.

Bent u er nog? Als u dit leest gelukkig wel! Genoeg Italiaanse les, terug naar de kern. En die kern is de achterliggende gedachte bij ‘we gaan naar Italië’. Want bij ons is het hele gezin gevaccineerd, en dus hebben we een vakantie in Italië gepland. We hebben op vier plekken een huisje, en rijden van het Gardameer, via Genua en Lucca naar Volterra. We hebben er al enorm veel zin in!

Maar ja, hoe ga je met de huidige situatie om? Italië mag dan wel ‘groen’ zijn, met andere woorden, de kans op een besmetting met Covid-19 is klein, het blijft natuurlijk een rotziekte, die zo maar overal op kan duiken. Bijvoorbeeld in een Italiaans vakantiehuisje.

En daarom gaat er dit jaar iets mee op vakantie, wat nog nooit eerder mee is geweest. Een bankhoes. Nou weet ik ook wel, dat is helemaal geen garantie dat je dan niet besmet wordt. Maar het gevoel dat we zullen hebben, wanneer we onze eigen bankhoes over zo’n bank in een Italiaans vakantiehuisje gooien, dat is toch wel wat waard. En laten we eerlijk zijn, heel veel ruimte in de auto neemt ‘ie niet in, dus waarom niet?

We hebben echt enorm veel zin in vakantie. Niet dat we afgelopen jaar niks hebben kunnen doen, maar we misten Italië zo. Ons gezin is dol op het land. Op de prachtige kleine plaatsjes, op de natuur, op het eten … Kortom, op ‘La dolce vita’. Het zoete leven. En dat ‘zoete’ komt ook wel goed, want ook het Italiaanse ijs gaat er bij ons wel in.

We hebben de foto’s van de geboekte huisjes goed bekeken, en we denken dat we met onze driezitter-bankhoes alle banken aan kunnen. En daar zijn we blij mee. En nog blijer ben ik, dat ik vlak voor het EK een grote oranje bankhoes heb gekocht. Die komt nu nog mooi van pas, als de Oranje leeuwinnen op de Olympische Spelen laten zien hoe het wel moet.

Forza Le Leonesse Arancioni!

En toen was het alweer voorbij. Oranje ligt eruit, weg kansen op een Europese titel. En oh, wat waren we ervan overtuigd dat die achtste en kwartfinale eigenlijk formaliteiten waren. Want wij, het grote Nederland, verliezen toch niet van Tsjechië en Denemarken. Gaat niet gebeuren!

Wel dus. De eerste horde was al te hoog. Het EK is voorbij.

Wat het voor mij weer een stukje vervelender maakt, want nog niet zo lang geleden riep ik iedereen op om Oranjegezind voor de televisie te gaan zitten. En dus vond ik dat iedereen dan ook maar gelijk een oranje bankhoes zou moeten kopen. En daar zit je dan nu mooi mee.

Maar ja, het mooie van een bankhoes is natuurlijk wel, dat je ‘m zo kunt vervangen. Erop en eraf, in een minuutje. Wat mij betreft mag ‘ie er nu wel weer af. Alhoewel. Tour de France gezien? Mathieu van der Poel die op grandioze wijze de gele trui pakt? Is ook wel een oranje bankhoes waard hoor. Of Max Verstappen, die maar blijft winnen. Zeker ook een oranje bankhoes waard. En dan straks ook nog onze Oranje voetbaldames op de Olympische Spelen. Toch nog maar even laten zitten?

Er is trouwens ook nog een alternatief. Als u vooral van voetbal houdt, en niet van wielrennen of formule 1, en het nog te lang duurt voordat u de oranje leeuwinnen kunt aanmoedigen, dan kunt u natuurlijk ook nog een ander land als favoriet kiezen, en dan voor die kleur bankhoes gaan. Is zo besteld, kost niet veel en kan zo op de bank worden geplaatst.

Ik geef u twee opties; blauw en rood. Eerst maar even rood. Kunt u trouwens veel kanten mee uit, want dat kan Tsjechië zijn, Spanje, Denemarken, of België. Mij gaat het dan natuurlijk om onze zuiderburen. Dit is waarschijnlijk de laatste kans voor die prachtige generatie voetballers die België heeft. Dus een rode bankhoes?

Nou, als het aan mij ligt, dan kies ik toch blauw. Het blauw van de ‘Azzurri’, oftewel “De Blauwen’. Prachtig land, mooi voetbal tegenwoordig ook. Dus een blauwe bankhoes, dat lijkt me wel wat. En eerlijk gezegd kleurt blauw ook het beste bij de rest in ons huis. Speelt natuurlijk ook mee.

Dus: Forza Azzurri!