Heeft u het meegekregen, we hebben een nieuw schandaal waar de media het inmiddels behoorlijk uitgekauwde ‘-gate’ aangeplakt hebben. Ik bedoel natuurlijk ‘Sofagate’.

Waar heb ik het over, zult u zich afvragen als u het gemist hebt. Ik leg het zo uit, eerst nog even over dat ‘-gate’. Dat begon ooit met het ‘Watergate’. In het Watergate complex in Washington D.C., in de Verenigde Staten, bevond zich het kantoor van de Democratische partij. Daar werd ingebroken, en uiteindelijk bleek dat die inbraak de Republikeinse president Richard Nixon z’n presidentschap kostte, na een enorm schandaal dus.

En vanaf toen werd ‘-gate’ aan zo’n beetje elk schandaal geplakt. Zoek maar eens na, ik noem er maar een paar; ‘Celebgate’, ‘Flakegate’, ‘Dorittogate’, ‘Nipplegate’ en ‘Irangate’. En sinds vorige week is daar dus ‘Sofagate’ bijgekomen.

Wat is er gebeurd? Een afvaardiging van de Europese Unie bezocht Turkije, en dat was een bezoek op het hoogste niveau. Vanuit de EU waren Charles Michel, de voorzitter van de raad van EU-regeringsleiders en Ursula von der Leyen, de voorzitter van de Europese Commissie, op bezoek bij de Turkse president Erdogan. En zoals dat altijd gaat bij dat soort bezoeken is er een persmomentje waarbij er geposeerd wordt, met vaak gezellig bij elkaar zittende hoogwaardigheidsbekleders.

Maar ja, die van de EU waren met z’n tweeën, en er stond maar 1 stoel naast de stoel van Erdogan. En de heer Michel, op en top de gentleman die hij is, nam gelijk die ene stoel en toen mocht mevrouw Von der Leyen blijven staan. Of ze mocht op de sofa gaan zitten, een beetje uit het zicht. Geen beste beurt van Michel, niet als EU vertegenwoordiger en niet als gentleman.

En dan eigenlijk het aller- allerergste, die sofa. Dar was een beetje suffige sofa, met een stel lelijke kussens. Waar de keurige kleding van mevrouw Von der Leyen dus helemaal niet goed uitkwam. En dan denk ik dus stiekem dat het supergrappig geweest zou zijn, als ze snel een prachtige bankhoes had geregeld, die over de bank had laten spannen, en dan was gaan zitten.

Met bijvoorbeeld een prachtig beeld van een aantal sterke vrouwen, zoals enkele amazones. Zou een mooie middelvinger naar de hanige heertjes geweest zijn, zo’n vrouwen-bankhoes!

Hoes hoe? Ik zal het uitleggen, ik bedoel niet Hoes Hoe, maar Who’s Who? Weer zo’n rare associatie van me, terwijl ik zocht naar een nieuwe bankhoes. Want je hersenen doen soms gekke dingen. Moest ik al eens denken aan Johnny Hoes en aan een platenhoes, nu sprongen mijn gedachten naar Who’s Who. En wat is dat, zult u zeggen. Ik leg het even uit.

Vlak daarvoor las ik in een Engelse krant over de Engelse premier Boris Johnson. De heer Johnson is nogal elitair, en studeerde bijvoorbeeld aan één van de meest prestigieuze universiteiten, Oxford. Daar zat hij overigens in dezelfde klas als één van zijn voorgangers, David Cameron. In relatie tot die studie, en die universiteit, kwamen er in het artikel dat ik las nogal wat namen van bekende Britten voorbij, uit de huidige tijd en uit het verleden.

En in dat artikel kwam dus ook voorbij dat om te weten wie wie is, het boekje ‘Who’s Who’ er maar even bijgehaald moest worden. Want dat bestaat dus echt, ‘Who’s Who’. En het bestaat zelfs al sinds 1849, er zijn inmiddels al 172 edities verschenen.

Maar wat staat er nou in dat boekwerk? Nou, Who’s Who is dus een bron van biografische gegevens van meer dan 33.000 invloedrijke mensen van over de hele wereld. Maar de lijst bevat dan wel alleen namen van mensen die het Britse leven beïnvloeden, aldus de redactie. Dat zijn onder meer rechters, ambtenaren, politici en vooraanstaande figuren uit de academische wereld, uit de sport en uit kunst.

Elke vermelding in Who’s Who is geschreven door de persoon in kwestie, die door de redactie is uitgenodigd om een vragenlijst in te vullen. Inzendingen bevatten doorgaans volledige namen, geboortedata, carrièredetails, opleiding, publicaties, en contactgegevens.

Opname in Who’s Who kost geen geld, in tegenstelling tot veel andere soortgelijke publicaties, en er is zelfs geen verplichting om een exemplaar te kopen. Opname is altijd gebaseerd geweest op de belangrijke rol in het openbare leven of op professionele prestaties. En dus heeft de opname in Who’s Who een enorm aanzienlijk prestige gekregen. Je bent echt iemand, als je in Who’s WHo staat.

Maar goed, ik had het boekje niet bij de hand, en zo had ik bij sommige namen geen idee. Gelukkig had ik dan weer wel gewoon mijn iPad bij de hand, met Wikipedia en Google. Werkte ook.

Ik ga u vandaag lastig vallen met mijn verleden. Ruim 30 jaar geleden ging ik voor het eerst naar de Verenigde Staten, via een uitwisselingsprogramma. Ik ging met een groepje Nederlandse jongeren die kant op om daar een mooie zomer door te brengen, en het jaar daarop kwamen er Amerikaanse jongeren naar ons toe. Een onvergetelijke ervaring kan ik u wel zeggen.

We zaten allemaal bij iemand in huis, en leerden de Amerikaanse samenleving van dichtbij kennen. Veel leuker dan in een hotel! Het was trouwens 1985, en zo gewoon als zo’n reis nu is, was die toen helemaal niet. Geen mobiele telefoons, geen email, niks. Communicatie ging nog gewoon met een vaste telefoon, of per kaart en brief.

En ik zei het al, we zaten bij de Amerikanen thuis. En dat was best bijzonder. Ikzelf zat bij een wat ouder echtpaar, met een dochter die de meeste tijd afwezig was, aangezien ze aan een college studeerde. Alles was anders leek het wel; het huis, het eten, de apparaten. En de bank.

Want tot mijn stomme verbazing was er een kamer met sjieke meubelen, waar de familie eigenlijk nooit kwam. Het leek wel Nederland van tientallen jaren daarvoor, toen had je dat hier ook nog wel. En het meest bijzondere daar was dus de bank. Die had namelijk een plastic bankhoes.

Toen ik er naar vroeg, waren ze verbaasd. ‘Hoezo?’ was het antwoord. ‘Zo blijft de bank toch mooi? De kat kan er geen gaten in maken en er wordt niets op gemorst’. Ik vroeg waar ze dan zaten, met zo’n plastic bankhoes. En het bleek dat ze zo gewoon televisie keken. De bankhoes ging er echt alleen af als er ‘hoog’ bezoek kwam. Dat hoge bezoek was dan de dominee of de moeder van de heer des huizes.

‘En de moeder van de vrouw des huizes dan’, vroeg ik nog in al mijn onschuld. Het bleek dat schoonmama gevoelig lag, die was minder populair bij papa Landy (zo heette de familie). Ben er maar niet meer over begonnen.

Toen ik de weken daarop bij steeds meer huizen kwam waar mijn Nederlandse reisgenoten zaten, bleek dat de familie Landy helemaal niet zo bijzonder waren. Bij meer dan de helft van de gezinnen stond de bank onder een plastic bankhoes. Rare jongens, die Amerikanen …

Ik kreeg een tip van onze vaste fan, Anton uit Apeldoorn. Hij was een zeer bijzondere bankhoes tegengekomen op een Engelse website en stuurde me de link. Inderdaad erg bijzonder, was ik het wel mee eens. Mooi? Dat weet ik niet eerlijk gezegd, wel bijzonder. Kijk zelf maar.

Maar goed, het deed me aan iets heel anders denken. De Engelse naam voor een bankhoes is namelijk ‘Couch cover’, of ‘Slip cover’ en soms ook ‘Sofa cover’. Wat je ook kiest, of wat je ook mooier of toepasselijker vindt, het is dus in ieder geval een cover. En zette me aan het denken.

Ik zat namelijk muziek te luisteren toen ik de Engelse site met bankhoezen zat te bekijken, en net op dat moment kwam de (in mijn ogen en oren althans) zo’n beetje beste cover ooit voorbij; ‘With a little Help from my Friends’ van Joe Cocker, in de live versie natuurlijk. Wat op het album ‘Sgt. Pepper’s lonely Hearts Club Band’ zo’n doorsnee Ringo nummertje is. Dat nummer is dus door Joe ook opgenomen, en op de plaat gezet. En dat noem je dus ook een cover, dat wist u natuurlijk wel.

En dan een gewetensvraag; kent u dit? Uw kinderen zingen met een deuntje mee, en u zegt ‘hè, dat ken ik!’. En u had het hetzelfde toen u jong was, net als ik. Liep ik mee te zingen met ‘Suspicious Minds’ van Fine Young Cannibals, vertelt mijn moeder me doodleuk dat dat al 20 jaar oud was en door Elvis Presley gezongen werd, wat dus ook al een cover was.

En het kan natuurlijk nog gekker. Dat oma het origineel kende, zoonlief de cover en kleinkind nu meezingt met de huidige versie. Neem ‘Santa Claus Is Coming To Town’. De eerste versie is al uit 1934. De Surpremes hadden er dertig jaar later ook een flinke hit mee in 1965 en Mariah Carey deed het in 1994 nog eens dunnetjes over.

Overigens geldt dat toch al wel voor kerstliedjes. Zo staan er bijna 20.000 versies van ‘Jingle Bells op Spotify, is ruim 20.000 keer ‘White Christmas’ daar te vinden en scoort ‘Silent Night’ maar liefst ruim 26.000 verschillende versies.
Goed, vertel het me maar. Wat is uw liefste cover versie? Laat het maar weten! Voor mij is dat dus Joe Cocker. En voor u?

Zo zeg, dat heeft wat losgemaakt, ons vorige schrijven over creativiteit met bankhoezen. We kregen allerlei leuke ideeën binnen, waarvan we er toch een paar u niet willen onthouden. Misschien kan het zelfs wel wat worden!

Het eerste idee kwam van, wie anders dan, Anton uit Apeldoorn. Het leek hem een briljant idee om een bankhoes te maken met alle kinderen en kleinkinderen van z’n moeder, en om die dan met Moederdag te geven. Super natuurlijk, dan lijkt het net of de hele familie altijd bij je is, ik vind het geweldig.

Tweede idee van David, uit Abcoude. David is een enorme voetbalfan, en dan met name van die club uit onze hoofdstad. David zou graag een bankhoes van de Amsterdam Arena willen hebben. Het was me trouwens niet helemaal duidelijk of dat dan de buitenkant of de binnenkant zou moeten zijn. Maar in beide gevallen denk ik dat het een top bankhoes zou kunnen worden.

Derde idee, van Nicole uit Amsterdam. Nicole is op dieren, stemt binnenkort ook op de Partij voor de Dieren. Nicole is idolaat van de twee katten die bij haar rondlopen, en daar wil zij iets mee doen. Een prachtige bankhoes met een aantal katten op ware grootte. Ze is enorm benieuwd hoe haar eigen katten daar op zouden reageren, misschien worden het wel vriendjes!

Vierde idee, en best wel vreemd eerlijk gezegd. Maar niet als je weet wat onze inzender als beroep heeft. Anneloes is namelijk kapster, en het lijkt haar geweldig om een bankhoes te hebben van spiegelend materiaal. Daar moest ik even over nadenken, maar eigenlijk vind ik ‘m wel tof. Een spiegelbank, hoe bizar zal dat zijn!

Vijfde en voorlopig laatste idee. Van Iris uit Amsterdam. Ze is met haar (toen nog niet) man naar Australië geweest. Ze was toen enorm onder de indruk van Uluru, of Ayers Rock zoals de enorme, voor Aboriginals heilige, rots ook wel wordt genoemd. Ze stond er met zonsondergang klaar voor; de mooiste foto ooit! En eerlijk is eerlijk, ze stuurde er eentje op en die foto is ook inderdaad echt schitterend. En die dan op een bankhoes. Tja, prachtig inderdaad.

Zo maar 5 wilde ideeën voor een bankhoes op maat. Weet u er nog een paar? Laat het ons weten!

Gisteren sprak ik toevallig iemand die regelmatig onze stukjes leest, ze was op zoek naar een mooie bankhoes voor haar inmiddels wat oude bank. Er zitten al wat vieze plekken op, maar ja, het ding zit nog lekker. Maar Antijneke, zo heet ze, is wel kieskeurig. Ze studeerde kunstgeschiedenis, en daarom vond ze het stukje over de bank van Dalí, gemaakt naar de lippen van Mae West, zo leuk. En al pratende kwamen we tot de conclusie dat er eigenlijk nog veel meer met bankhoezen te doen zou zijn. We gingen helemaal los.

Bent u er klaar voor? Eerst een simpele suggestie; schilderijen. Hoe gaaf zou dat zijn? Je favoriete schilderij als bankhoes. Antijneke is wat meer van de moderne kunst, ze heeft ook een vrij strak interieur vertelde ze. Daarom koos zij voor een Mondriaan bankhoes. Ik denk dat zoiets vast wel bestaat eerlijk gezegd, maar goed. Ik koos voor een schilderij van Willem Heda, waarvan je nauwelijks kunt geloven dat het niet een foto is. Kijk maar.

Toen gingen we verder. Platenhoezen! Ik ben zelf een groot fan van The Beatles, en ik zag het gelijk voor me. Een bankhoes met alle platenhoezen van de Beatles. Zitten een paar juweeltjes bij hoor. Die van Sgt. Pepper is eigenlijk al een bankhoes voor zichzelf waard. En Antijneke, kunstzinnig als ze is, ging voor de originele hoes van ‘Sticky Fingers’ van The Rolling Stones. Waarom die? Nou, op de hoes staat een spijkerbroek, en bij de originele versie was dat inclusief echte rits. Cool toch? En dan dus ook bij de bankhoes natuurlijk, die rits! Al zal dat minder lekker zijn als je er precies op zit.

Laatste wilde ideetje, van Antijneke natuurlijk. Een bankhoes van afwasbaar materiaal, waar gasten dan hun naam of een pakkende boodschap kunnen achterlaten. Of je kunt de kinderen van het bezoek lekker de bank laten vol kliederen. Zij zag het gelijk zitten. Ik wat minder.

Ik moest namelijk denken aan iets vergelijkbaars, met mijn neefjes die ik een trucje had geleerd toen ze klein waren en bij mij logeerden; een druppel wegschieten met je vingers. Groot succes natuurlijk, de waterdruppels vlogen in het rond. Tot ik een paar dagen later gebeld werd door mijn broer. Ze hadden het thuis ook gedaan. Met chocomel. Op de witte bank.

Klik hier eens, bekijk deze foto eens. En kom dan wel weer terug hè, dan ga ik u daarna overhoren!

Bent u er weer? En, wat vond u er van, al die avocado stoelen? Best bijzonder toch? En nu de vraag voor de overhoring: ‘wie is de ontwerper van al deze stoelen’? Nou, wat denkt u? Enig idee? Ik gok zomaar dat u nu aan allerlei beroemde ontwerpers denkt. Gerrit Rietveld? Philippe Starck? Le Corbusier misschien? Arne Jacobson? Nou? Allemaal fout, sorry!

Want deze stoelen zijn ontwerpen door een computer. Ongelooflijk, maar waar. En dan bedoel ik niet, dat er iemand achter een PC wat ontwerpen heeft zitten maken. Nee, de stoelen zijn volledig zelfstandig gemaakt, zonder tussenkomst van een mens. Het lijkt erop dat er om de paar maanden iemand iets met een computer doet, wat mijn mond open laat vallen. Dit keer is dat het nieuwe beeld-genererende programma DALL·E.

Dit kolossale neurale netwerk krijgt een tekstje, zoals ‘ontwerp een fauteuil in de vorm van een avocado’ en vervolgens genereert het afbeeldingen die erbij passen. U zag het zelf. Ik denk dat de foto’s behoorlijk inspirerend zijn (ik zou zo maar één van die avocado stoelen kopen), maar wat nog indrukwekkender is, is het vermogen van DALL·E om concepten van ruimte, tijd en zelfs logica te begrijpen en weer te geven.

Een ander voorbeeld; DALL·E kreeg de opdracht ‘genereer een woonkamer met twee witte fauteuils en een schilderij van het Colosseum. Het schilderij hangt boven een moderne schouw ‘. En hoppa, daar kwam DALL·E met de uitkomst.

Wat betekent dit voor meubels en het ontwerpen daarvan? Nou, dat er oneindige mogelijkheden gaan komen. Met dit programma kunnen stoelen of banken op bestelling gecreëerd worden. Wil je bijvoorbeeld een stoel als een avocado? Zo geregeld. Of gaat u nog verder in uw creativiteit?

‘Doe mij maar een bank, in de vorm van mijn lievelingshond, een labrador, van 20 jaar geleden’. Het ontwerp zal voor DALL·E geen probleem zijn. Maar de uitvoering, dat zal nog best ingewikkeld zijn in het begin, om die bank dan echt te maken. Iets simpelers dan, een bankhoes? In de kleur en met de zachtheid van de hond uit uw jeugd? Moet te doen zijn …

Dus, move over Philippe Starck, en maak plaats voor DALL·E!